Tommy Wieringa won onlangs de F.Bordewijkprijs voor zijn roman Joe Speedboot. In zijn dankwoord vertelde hij: “Twee keer in mijn leven heb ik om een boek gehuild. Huilen is het laatste bastion tegen ironie…”. De eerste keer was het om de laatste bladzijden van Titaantjes van Nescio. De tweede keer om een passage in het verhaal The rest is silence van Boelie van Leeuwen:
“Maar er moet een wonder gebeurd zijn, want op dit ogenblik is mijn leven overgoten met een helder licht, ik voed mij met mensen die steeds mooier worden. (…) Ieder mens is een universum, een groot geheim, want ieder mens is geschapen naar het beeld van God. Er zijn geen lelijke mensen. Het is ons kijken dat hen vernedert. Hun schoonheid wordt hersteld door het zien. Waarom krijgt men pas zo laat in het leven dit vermogen om te zien?”
Volgens de jonge schrijver heeft het wonder dat de oude schrijver overvalt “te maken met humaniteit, met de blik van een grote ziel”. Zo wil ik ook wel oud worden…
‘Wat zijn jouw drijfveren?’, vroeg Herman aan Jan Peter, Wouter en André. Midden in de winter, diep in Friesland. Aan die grote rondreizende ovale tafel. Hij vertelde er over tijdens de persconferentie na de kabinetsformatie. De vraag naar de drijfveren gaf de opening voor de coalitiebesprekingen. De antwoorden waren de doorgang - naar wederzijds begrip, onderling vertrouwen en uiteindelijk samenwerking.
Die gereformeerde jongens in hun nette truien bleken alle drie hetzelfde te willen: werken aan een betere wereld. Ze konden hun ego even laten voor wat het was. Ze hoefden even niet de slimste te zijn. Ze hoefden even geen weblog bij te houden, even geen dagboektapes in te spreken. Ze hoefden even niet te twijfelen aan zichzelf. Ze gingen even terug naar waar het hen ooit om begonnen was.
En ze waren even niet bezig met wie de baas was. Want dat was Herman Wijffels, zonder twijfel. En dat is me een baas! Ik heb hem ooit een uur meegemaakt. Ik dacht steeds dat ie een kardinaalsgewaad aan had. Het was natuurlijk gewoon een donker pak. Strenge man, die graag het gesprek bepaalt en en passant aan missie doet.
Hij vroeg die drie jongens (‘Jongens waren we - maar aardige jongens.’ - Nescio, Titaantjes) naar hun verhaal. En ze hadden allemaal een eigen verhaal, en tegelijkertijd hetzelfde verhaal. Ze hebben het beste voor met de wereld. Ze zijn gedreven om het beter te maken - op hun eigen manier, met hun eigen nadruk. Ze hebben heel veel gemeen.
En ze wilden samenwerken. Ze konden normaal gaan doen. Gaan doen wat ze het liefste willen. Aanpakken, er wat van maken. Dingen voor elkaar krijgen. Ik moet er aan denken door een stukje in de nieuwe Great Place To Live krant. Daarin schrijft Paulien Bakker van Ludens P&O:
‘Dat sociaal ondernemerschap werkt demonstreerde informateur Wijffels aan de onderhandelingstafel met de coalitiepartners. Hij maakte daarbij gebruik van de inzichten uit de waarderingstheorie en de narratieve psychologie. Ook paste hij de ZKM Zelfconfrontatiemethode toe; een methode van betekenisconstructie van de Nijmeegse hoogleraar H.J.M. Hermans. De methode nodigt uit tot reconstructie van het eigen verhaal. In een onderzoek naar de affectieve waarde van het eigen verhaal wordt duidelijk welke drijfveren een rol spelen in ons leven. Het biedt aanknopingspunten voor nieuw gedragsrepertoire op basis van betekenisvolle ervaringen. Deze methode stimuleert sociaal ondernemerschap en doet recht aan het vitaal verlangen naar rijkdom in ervaringen. Bovendien stimuleert het het erkennen van dominante posities, maakt het het hanteren van macht en invloedsrelaties tussen rollen en posities mogelijk en leert het eigen verantwoordelijkheid en eigen vormende kracht optimaal te benutten.’
En als je nou niet begrijpt wat Paulien bedoelt dan lees je gewoon weer het verhaaltje erboven. Want daar staat hetzelfde.
Op de eerste lentedag verschenen: de nieuwe Great Place To Live krant. Thema dit keer: Ideaal (= Sociaal) Ondernemen. Vol inspirerende verhalen van en over mensen die aanpakken, stenen stapelen, de wereld veranderen. Oplage 20.000 stuks. Jaargang 2 alweer. En weer prachtig vormgegeven. Dit keer door Charlotte R.M. van der Heiden (nestontwerp.nl) en - jazeker! - Jacky-O, de vormgever van Zin! Op pagina 4 vind je een artikel over Zin! en de manier waarop we het boek in de wereld zetten: ‘Delen = Vermenigvuldigen / Zin! is een sociaal virus’. Hier een fragment uit het artikel:
“Het boek verspreidt zich nu als een virus over het net en in de wereld. Het komt op plekken terecht waar ik geen weet van had. Bij mensen die ik anders nooit zou bereiken of ontmoeten. Ver buiten de doelgroep die ik in m’n hoofd had. Zin! wordt virtueel cadeau gegeven, bijvoorbeeld via nieuwsbrieven. Het boek wordt van het scherm gelezen door studenten, huismoeders, mensen die voor zichzelf willen beginnen. Het komt terecht bij trainees, ambtenaren, marketeers, profvoetballers en hulpverleners. Zin! wordt aangeraden aan mensen die in gedachten met zelfmoord bezig zijn… En ik maar denken dat ik een managementboek had geschreven! Het is ook een zelfhulpboek aan het worden. Voor heel veel mensen. Omdat we zijn begonnen met geven. Mensen geven de site aan elkaar door en het boek cadeau op verjaardagen. Mailen erover, vormen inspiratiegroepjes, doen met elkaar de oefeningen. Zin! is het sociale virus aan het worden dat Martijn en Sanne beloofden. Dankzij virale marketing, dankzij het net. Het is echt waar: Delen = Vermenigvuldigen. Ik heb het nu zelf beleefd. Begin met geven… Heel soft! Of is dit het nieuwe ondernemen?”
Je kunt de krant bestellen door een mailtje te sturen naar welcome@greatplacetolive.nl of ophalen bij Pentascope.
Je kunt ook een pdf van de hele krant downloaden via de site van NEST ontwerp. Maar dan mis je het echte lekkere krantengevoel (incl vieze vingers na lezing!).
Leestip in de krant (p 5): ‘De filosofie van het Ik‘ van Roland van Vliet, filosoof en prachtmens. Over de drie soorten Ik die hij onderscheidt. Ga er even voor zitten, dit vergt ouderwetse concentratie!
Zondag waren Léonne en ik in Groningen. Op uitnodiging van Evgeniy Levchenko, de Oekraïense middenvelder van FC Groningen. En van het Authenticiteitsnetwerk in Groningen. Hoeveel leuke mensen kun je op een dag ontmoeten? Veel, heel veel!
Het begon direct al. De van geboorte Oekraïense vriendin van Evgeniy pikte ons op. Zij heet Victoria Koblenko. Zij is BN’er, van beroep en van nature. Ze nam ons mee naar het nieuwe stadion van v/h GVAV, de Euroborg. Dat is een knus stadion waar bijna twintigduizend mensen in kunnen. En die waren er ook. Mensen, dus ook vrouwen en kinderen. Supporters van tegenstander FC Twente zaten achter glas in een kooi - en gedroegen zich er ook naar. Tot zover de dierentuin.
Wat ons opviel: Grunningers gedragen zich heel anders dan Hagenezen. Weinig opwinding - en ook geen verwensingen. Niks uitschreeuwen van geslachtsdelen. Niemand wenste een ander nare ziektes toe. Geen ‘kankertyphustering..!’ Iedereen stond op toen er ineens een soort volkslied gezongen werd. Levchenko - Lev voor vrienden, hierna dus Lev - werd halverwege de tweede helft gewisseld. Natuurlijk niet leuk. Maar hij speelt de komende tien dagen wel twee kwalificatiewedstrijden met het Oekraïense nationale elftal. Groningen kwam met veel geluk toch nog gelijk.
In de parkeergarage kwamen we Ron Jans tegen, de trainer. Volgens sommigen de leukste trainer van Nederland. Omdat ie anders is dan andere trainers, heel eigen. Binnen een paar tellen hadden we een gesprek dat echt ergens over ging. In een parkeergarage, na een belangrijke wedstijd, met een voetbaltrainer… Over zin geven aan je leven: Life… and how to live it.
Met Lev en Victoria snel en lekker gegeten. Victoria vertelde hoe het haar lukt om met commercials in korte tijd veel geld te verdienen. Dat geeft haar de tijd, de rust en de ruimte om de dingen te doen die zij belangrijk vindt. Bjvoorbeeld als ambassadeur van NCDO en de Derde Kamer naar Afrika gaan om te kijken of de milleniumdoelen ook haalbaar zijn. Een vorm van je eigen ding doen.
Daar ging het even later bij het Authenticiteitsnetwerk ook over. Vijfentwintig mensen, heel bewust bezig met doen wat ze het liefste zouden willen doen. En waar je dan met al je bewustzijn tegen aan loopt: jezelf en je eigen overtuigingen, vaak vermomd als je dagelijkse omgeving en de daar geldende waarden en normen. Over bewustzijnsvernauwing waardoor je tegenwoordigheid van geest verdwijnt en het lastig wordt om de juiste beslissingen te nemen. Waardoor je afdwaalt van doen wat je het liefste doet en niet meer weet wat het beste voor je is. Over de moed die je nodig hebt om echt te gaan doen wat je het liefste wilt. ‘Lef!’ zei iemand, ik meen Martijn Aslander. ‘Ja, Lev!’ riep Victoria terug.
Samen met Léonne bijna twee uur met hen in gesprek geweest. Mensen met allemaal hun eigen verhaal, hun eigen dromen, hun eigen verlangens. En net als wij met hun eigen angsten en belemmeringen. En kracht en kwaliteit, soms nog onontgonnen - onaangeboord potentieel. Wonderlijk hoe je met wildvreemden zo snel zo persoonlijk kunt worden. En daar hadden we nog uren mee door kunnen gaan. En toch, al wilde ik niet weg, ik wilde wel weer naar huis.
Zondag 18 maart a.s. spreek ik op uitnodiging van het Authenticiteitsnetwerk in Groningen, van 19 tot 21 uur in de Mediacentrale. De bijeenkomst is vrij toegankelijk, er is koffie en fris, iets lekkers en een borrel na. Ik ga spreken over Zin! en graag met de aanwezigen in gesprek over wat ik bespreek. Mijn vrouw en inspiratiebron Léonne is er ook bij. Graag aanmelden bij Rozemarijn / rozemarijn@elvenstone.com. Ga voor een leuke aanbeveling van de avond naar de site van Martijn Aslander. Wie weet tot zondag!
NB We nemen een stapel boeken mee. Wil je een Boekenweekgeschenk dan moet je toch naar de winkel 
Terug van een weekje in de sneeuw lees ik een stukje over angst.
Het staat in een essay, Angst zet managers op verkeerde been / De moed om bang te zijn van Gérard Hendriks, van Het Laar, centrum voor werk en persoonlijke ontwikkeling
“(…) Angst is dus een slechte èn een goede raadgever. Lastiger wordt het wanneer je denkt dat angst een goede raadgever is, maar het blijkt een slechte raad te zijn. Angst heeft je op het verkeerde been gezet. Neem de beginnende skiër die, als de dood voor het diepe gat onder hem, zijn hele gewicht op de bergski zet; met zijn schouders richting berg, weg van de afgrond. Wat gebeurt er: hij heeft geen controle meer en duikt met een huiveringwekkende snelheid de afgrond in. De ingebakken neiging om je van de afgrond af te wenden, zorgt ervoor dat het tegengestelde gebeurt. De angst heeft je letterlijk op het verkeerde been gezet. Tijdens de eerste skilessen leer je om met je volle gewicht op je dalski te staan: dan houd je controle en hoef je nergens bang voor te zijn. Maar als je vervolgens als halfgevorderde ineens op een steile enge zwarte piste staat, maak je gewoon weer dezelfde beginnersfout en kukel je weer de berg af. De neiging om weg te duiken blijkt hardnekkig, terwijl je juist naar ‘het gevaar’ toe moet om eraan te ontkomen.”
Heel herkenbaar… Toch?
