Categorieën

Jarenlang heb ik me geërgerd aan motorrijders. Steeds vaker, en steeds meer. Want zeg nou zelf, motorrijders: ze doen maar! Houden zich aan god noch gebod. Gedragen zich of de weg van hen is. Schieten overal maar tussendoor. Halen in zoals hen goeddunkt: links, rechts, of door het midden. Het maakt niet uit, als zij maar komen waar ze willen zijn. En wel zo snel mogelijk! Ze doen of ze zich aan de regels houden die ze ondertussen aan hun laars lappen. Hun motorlaars. Ook zoiets: zoals ze er uit zien, in hun motortenues. Zogenaamd stoer. Wat een aanstellerij. Leernichten zijn het! Het gaat allemaal over hen. Als zij maar kunnen doen waar ze zin in hebben. Wat hen het beste uitkomt. Aso’s op twee wielen. En ondertussen lekker zwaaien naar elkaar. Mannen van het handje! Je hoort ze denken: Wij hebben het voor elkaar hoor. Laat die sukkels in hun middenklassers en leasebakken maar voelen hoe braaf en dom ze zijn. Netjes ritsen. Niet rechts inhalen. Je aan de maximumsnelheid houden. Wat een benauwde burgers. Enzovoorts…

Tot iemand op een dag tegen me zei: Joh, je bent gewoon jaloers! Daar werd ik boos over. Helemaal niet! Het zijn toch aso’s? Enzovoorts. Inmiddels weet ik, dat dit het teken is: boos worden. Als ik boos word als iemand zegt dat ik ‘gewoon jaloers’ ben dan weet ik genoeg. Dan is het waar. En niet een beetje waar. Dan is het heel erg waar. Dan ben ik ontzettend jaloers. Ik ben er achter gekomen door me te verplaatsen. Mezelf te verplaatsen in die ander waar ik me zo godsgruwelijk aan erger. Een motorrijder dus, op zijn motor. Het is druk, vol, file. En ik zit op een motor in plaats van in m’n auto. De auto’s kruipen voort, mijn motor rijdt. Ik ben op tijd op m’n bestemming, terwijl ik de automobilisten geërgerd ‘Ik ben wat later’ zie mimen. Ik voel me vrij, beweeglijk, onafhankelijk. De bestuurders zitten stuurs achter hun stuur. Ik kan doen waar ik zin in heb. Ik kan heen waar ik heen wil. Ik kan gaan en staan waar ik wil. En ik kom nog op tijd ook. King of the road. Ik voel me vrij.

Het is een wonderlijke ervaring die mij in een klap veel duidelijk maakt. Motorrijders doen wat ik eigenlijk zo graag wil. Me helemaal vrij voelen. Motorrijden betekent voor mij blijkbaar vrijheid. Omdat ik het op de een of andere manier misschien niet voor elkaar krijg om me echt helemaal vrij te voelen ben ik jaloers op mensen die dat in mijn beleving blijkbaar wel zijn. Natuurlijk heb ik geen idee of dat echt zo is. Of motorrijders zich echt vrij voelen. Misschien is het wel verschrikkelijk benauwd in zo’n motorpak. Of is om zo’n benzinetank geklemd zitten eigenlijk een heel krampachtige houding. En zou ik helemaal geen zin hebben om naar al die andere motorrijders te zwaaien omdat dat onder motorrijders schijnt te horen. Wie weet, maar daar gaat het niet om. Ik ben er achter dat mijn groeiende ergernis gewoon jaloezie is. Dat scheelt veel energie. Ik maak me sindsdien niet meer druk over motorrijders. Inderdaad, ze doen maar! En ik ook. Bezig met mijn eigen vrijheid. En die zit geloof ik van binnen.

Laatst bij het stoplicht maakte een motor een wheely, hij scheurde weg op zijn achterwiel. Bleef wel vijftig meter op een wiel rijden. Mooi gezicht.

‘Je kunt van een ander niet uitstaan wat je jezelf niet wilt toestaan.’

‘Er bestaat geen ik, dus ook geen ander. Een persoon heeft geen masker op, hij ís het masker. Er is alleen maar een niets, dat alles is. Liefde zal er zijn als degene die liefheeft verdwenen is.’ En andere ontregelende uitspraken. Welkom in een workshop met Dr Jan Foudraine ter gelegenheid van het 35-jarig bestaan van Ik en de Anderen, een evergreen van de Baak.

Een uur dat omvliegt. Voor de een is het een warm bad, voor de ander een ergerlijke tijdverspilling. Daar is de spreker aan gewend. Als auteur van het omstreden maar invloedrijke Wie is van hout? (jaren zeventig, anti-psychiatrie) heeft hij bakken kritiek over zich heen gekregen. Ook instemming ontvangen, en bewondering geoogst. Net als over zijn tijd in India bij Osho, de Bhagwan. Zo ook vanmiddag. Het lijkt hem nauwelijks te raken. Maar wat wil je als je teksten bij je hebt als: ‘When the self is not, beauty is’ (vrij naar Krishnamurti) en ‘There is no one here, there is only awareness’ (Tony Parsons).

‘De windvlaag die het zelf en de gescheidenheid uitdooft, dat is authenticiteit. En dan ontvouwt zich - in wat vroeger het object was - het schone, het ware en het goede. En de grond van dat alles, onvoorwaardelijke liefde. De is-heid is genoeg: het leven dat gebeurt. This is it! Nu, dat is alles. Het beloofde land is er al: hier, nu. Bevrijding van worden levert totale vrijheid op. STOP! is de meest spirituele uitspraak die je kunt doen. Elk zoeken naar ‘wat is’ is eigenlijk een afwijzing van het leven zelf. Zien zonder ziener: kijken zonder vooringenomenheid - dan kun je het helderst zien. Het gordijn wordt weggetrokken. En dat overkomt je.’

Foudraine signaleert een verandering die in de lucht hangt. Aan de ene kant: ‘De destructie komt tot een climax’. Aan de andere kant: ‘Er lopen levende Jezussen en Boeddha’s tussen ons rond’. En dan, tot besluit: ‘Ik ben de ruimte, ik ben overal’. Desgevraagd stemt hij graag in met het bijbelse ‘Ik Ben’. ‘Ja precies: I am the I am’. (In de NBG-vertaling: ‘Toen zeide God tot Mozes: Ik ben, die Ik ben’ - Exodus 3: 14). En na afloop van de workshop zegt Foudraine nog tegen een bezoeker: ‘Je hebt gelijk, eigenlijk kun je hier niet over praten. Hier kun je geen woorden aan geven.’

Een uur met Jan Foudraine: af en toe in een andere dimensie. Tenminste, sommigen belanden daar, met hem. Voor anderen is het vooral een verbijsterende ervaring: ‘Ik besta niet!’ Too much… Hoe dan ook, er gebeurde iets dat ik niet gauw zal vergeten. Anderen wel, en graag zo snel mogelijk. En dat is ook goed. Uhh… Dat is.

Toeval? Petra Baars interviewde Jan Foudraine niet lang geleden voor Inside/Insight, het kwartaalmagazine van de Baak. Voor wie meer wil lezen: Passie voor Bevrijding - over Liefde en Leegte, Hier en NU.

Laatst vertelde Erik Mandersloot een verhaal als overgang naar de koffiepauze van het congres Schitterend Organiseren. Voor iedereen die ineens vreemde, onbekende, andere gezichten zou zien. Niet alleen op het toilet, ook in de rij voor de koffie. Ik vertel het na op mijn manier.

Een hond hoort van de tempel met de duizend spiegels. Hij heeft geen idee wat spiegels zijn maar hij wil de tempel toch graag bezoeken. Na een tocht van een paar weken komt hij bij de tempel.

De hond loopt de trappen op en gaat door de poort. Daar kijken duizend honden hem aan. Hij wordt er blij van en kwispelt met zijn staart. De duizend honden in de spiegels zijn ook blij en kwispelen met hun staart. Als de hond de tempel weer verlaat weet hij: de wereld is vol vriendelijke honden. Voortaan gaat hij elke dag naar de tempel met de duizend spiegels.

Op een middag komt een andere hond naar de tempel met de duizend spiegels. Als hij door de poort gaat kijken duizend honden hem aan. Hij schrikt, laat zijn tanden zien en gromt. Duizend honden met ontblote tanden grommen terug. De hond loopt weg met de staart tussen zijn benen en weet: de wereld is vol boze honden. Nooit komt hij meer terug naar de tempel met de duizend spiegels.

Dit verhaal staat komt van Zinnige Verhalen. Een site vol verhalen en nog veel meer. Daar zit weer een een verhaal achter. Zoon Leo Kaniok kreeg van zijn vader ‘maar bovenal vriend’ Erich een zak vol verhalen: ‘In de plasticzak zaten meer dan 500 zingevende en spirituele verhalen. Veelal met de handgeschreven of op een ouderwetse machine getypte A4tjes uit 1970. Het waren de verhalen die hij tijdens zijn loopbaan had opgetekend, verzameld en vertaald uit vooral Duitse en Engelse ’spirituele’ boeken.’

Verhalen zij er om verteld te worden. Vertel ze verder!