“Als Minister van Economische Zaken wil ik - zeker nu het crisis is - innovatie stimuleren. Grappig genoeg had ik daarvoor in mijn vorige kabinetsperiode als Minister van Onderwijs juist de kans: geen betere economische stimulans dan het best denkbare onderwijs. Onderwijs dat gaat over een kind in zijn geheel, met al zijn talenten. Potentieel dat met geen Citotoets of examen te meten valt. Creativiteit en verbeeldingskracht, ondernemerschap en doorzettingsvermogen.
Ik hoorde over een kind van twaalf jaar oud. Een muzikale Haagse jongen. Een creatief en ondernemend kind. Zo creatief en ondernemend dat mijn collega van Sociale Zaken hem een ontheffing van de wettelijke regels voor de kinderarbeid heeft verleend. Diezelfde jongen is dyslectisch, en zijn hersenen werken anders dan bij de meeste kinderen. In ons onderwijssysteem heeft hij dus ‘leerproblemen’.
Nu komt hij in aanmerking voor LWOO, leerweg ondersteunend onderwijs. Dan krijgt zijn school voor hem tweemaal zoveel budget als voor een ‘normale’ leerling. Godzijdank heeft hij genoeg eigenwaarde om zijn nieuwe label niet te beleven als een afgang of een handicap. Want hij weet wat hij in zijn mars heeft. Hij heeft zin in zijn nieuwe school – met maximaal vijftien leerlingen per klas. Dus volop aandacht, alle tijd voor betrokkenheid! Bijna De school van Prem, met z’n tienen in een kasteel. Maar dat is eenmalig voor de televisie, en dit is echt.
Het heeft mij aan het denken gezet. Dit kind heeft geluk: hij heeft een officieel erkend probleem. Hij gaat naar het Speciaal Onderwijs. Maar met z’n vijftienen in een klas, dat gun je toch elk kind? Elk kind heeft recht op Speciaal Onderwijs. Omdat elk kind speciaal is. Die aandacht gaat zich terugbetalen. Dat is nog eens innovatiesubsidie. En effectieve crisisbestrijding. Je krijgt er een nieuwe maatschappij voor terug: een duurzame samenleving waarin het gaat om mensen en hun mogelijkheden. Ik dank u voor uw aandacht.”
(Speech voor minister Maria van der Hoeven - ingekorte versie - haar graag aangeboden door André Meiresonne - volledige versie op de sites van het nivoz, educare en mijn blogspot)
Tijd om de buikriem aan te halen? Geen nood! Er is hoop… Want we hebben nog altijd Jamie: gewone jongen die graag met gewone mensen voor gewone mensen kookt. In Italië kwam hij dit gerecht op het spoor. Warme lunch voor kloosterlingen en schoolkinderen. Veel voor weinig. Zo gemaakt. En lekker… Jummie!
Snij een paar uien en pers wat knoflook. Langzaam bakken in olijfolie. Kook ondertussen een pak pasta (schelpjes of oortjes). Een fles tomatensaus bij de inmiddels glazige ui en knof. En wat Spaanse peper. Een basilicumplantje kaal plukken, de blaadjes met de pizzasnijder fijnsnijden en ook door de saus. De oven opwarmen tot 200 graden en een schaal invetten met wat olie. De helft van de saus door de pasta roeren, met een handvol Parmezaanse kaas. Een laag pasta in de schaal, bestrooien met wat er over is van de kaas en beleggen met plakken Mozzarella - tot alles op is. Een kwartier de oven in en smullen maar!
Pasta al forno con pomodori e mozzarella
Wat heb je nodig voor vier mensen?
- 2 uien
- knoflook
- 1 fles biologische tomatensaus (AH, nog geen euro)
- beetje spaanse peper (vers of uit een flesje)
- verse basilicum
- 500 gram pasta (oortjes of schelpjes)
- 100 gram gemalen Parmezaanse kaas (vers of een zakje)
- 4 bollen mozzarella (Euroshopper, minder dan 50 eurocent per stuk)
Kosten: zo’n twee euro per persoon.
Eet smakelijk! Ciao bella…
Hoe toepasselijk kan de tekst van een discohit van dertig jaar geleden zijn?
Zippin’ up my boots
goin’ back to my roots
To the place of my birth
back down to earth.
I’ve been standing in the rain
drenched and soaked with pain
Tired of short time benefits
and being exposed to the elements.
I’m homeward bound
got my head turned around.
Zippin’ up my boots
goin’ back to my roots
To the place of my birth
back down to earth.
Ain’t talkin’ ’bout no roots in the land
talkin’ ’bout the roots in the man.
I feel my spirit gettin’ old
it’s time to recharge my soul.http://www.blogger.com/img/blank.gif
I’m zippin’ up my boots
goin’ back to my roots
To the place of my birth
back down to earth.
Kijk en luister (en geniet?!) - hier is de discoklassieker van Odyssey.
En kijk even op dit blogje voor het verband met de crisis.
Een koeienstal in de Achterhoek. Terborg om precies te zijn. Achter Doetinchem, bijna in Duitsland. Boer Peter heeft daar een ekologische vleesboerderij, ‘De laan van Wisch’. Dat betekent dat daar koeien staan, met horens. Niet om te melken maar voor de slacht. Over een tijdje liggen ze in zijn vriezer. Dat vindt Marianne Thieme misschien niet fijn maar als ze nog leven hebben de koeien het er goed. Dat kun je zien. En als niemand vlees zou eten zouden deze koeien er niet zijn. Want het zijn vleeskoeien. Als je dan toch vlees eet kun je maar beter bio vlees eten. Bijvoorbeeld van boer Peter. Die overigens een aardige vent is en met zijn vrouw ook nog een winkeltje drijft met allerlei biologische producten.
In dat winkeltje is voor de gelegenheid ook een boek te koop, De mol en andere dierenzkv’s van A.L. Snijders. Die leest eruit voor in de koeienstal. Het is zijn nieuwste boek. In december kwam Bordeaux op ijs uit en was hij te gast bij De Wereld Draait Door. Daardoor leerden veel mensen hem kennen. Twee jaar ervoor verscheen Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk, het begin van zijn roem. Allemaal zkv’s, Zeer Korte Verhalen. Naar zijn zeggen evenzoveel mislukte pogingen tot het schrijven van een roman. Geloof het niet, het is de echo van een oud idee, dat schrijvers romans horen te schrijven.
A.L. Snijders past in een Hollandse traditie van kort en kernachtig, weemoedig met een glimlach. Nescio, Carmiggelt, Remco Campert. Allemaal Amsterdammers trouwens. Net als A.L. Snijders, al woont ie al jaren in de Achterhoek. En daar presenteerden zijn uitgevers Paul Abels en Martien Frijns zijn nieuwe boek met zijn mooiste dierenverhalen, een luisterboek. Met tekeningen van Jan M. Verburg. Boer Peter kreeg de eerste. Met een CD waarop je A.L.Snijders zijn zkv’s hoort uitspreken. Met muzikale intermezzo’s. Het feest is compleet. Want nu krijg je ’s mans stem erbij. Plus muziek. In een woord: prachtig. Ruimhartig, warmbloedig.
Het was een mooie middag. De zon scheen, de lucht warmde op. De koeien loeiden, witte duiven vlogen in de nok van de stal. Live muziek zorgde voor afwisseling en toch ook een stads gevoel van leven. En temidden daarvan stond A.L. Snijders. Hij las zijn zkv’s voor, door Leen Hoogenboom op accordeon en Bennie Waanders op saxofoon steeds voorzien van muzikaal commentaar. De rij voor het signeren duurde lang. Toen ik bij de schrijver was aangekomen begreep ik waarom. Hij sprak met elke bezoeker. En schreef een persoonlijke boodschap in elk boek.
Moet je in de Achterhoek gaan wonen om de rust te vinden iedereen de aandacht te geven die ie verdient? En kun je daar iets van meenemen naar de Westen? In ieder geval de geur: mijn jas ruikt naar koeien. Ze vonden het heerlijk om met hun grote ruwe tongen te likken over het leer op mijn rug terwijl ik stond te luisteren naar mijn favoriete levende schrijver. Stallucht is voor mij een geruststellende geur, maar ik ben dan ook op een boerderij geboren. Die geur maakt mij lankmoedig, net als A.L. Snijders, en zijn verhalen.
Wil je A.L. Snijders horen en zien? Ga dan even hier naar toe en klik op het fotootje (links in de balk).
En hier een Youtube-filmpje van het zkv De mol plus muziek, live in de de stal (tussen het zk-vee zoals iemand geestig opmerkte).
Klik je dit aan dan zie je een fotoreportage van de middag, plus een impressie van een andere bezoeker, Martin Lamboo (van het zk-vee grapje): scroll naar De avonturen van de mol, en druk op de dubbele pijltjes (geen doorklik).
‘De meester van het eenharig penseel’ (Tommy Wieringa) is een eerdere blog over A.L. Snijders.
Gebrek aan vertrouwen, en verlangen naar verandering. Dat is waar we staan. Het materialisme is doorgeslagen. Er is een immaterieel antwoord nodig op de materiële crisis. Hoe verschuiven we de focus van korte termijn gewin naar lange termijn geluk?
De financiële crisis heeft alles te maken met waarden. En dat is heel wat anders dan beurswaarde. De financiële waarde van bedrijven en vastgoed blijkt schromelijk overschat, terwijl de immateriële waarde zwaar is onderschat. We zijn bedrijven en bezittingen opnieuw aan het waarderen. Dat kunnen we ook doen met de mensen die er aan verbonden zijn. Want organisaties uit bestaan uit mensen. Zij vormen het werkelijke kapitaal. Dat menselijk kapitaal kun je ook waarderen. Niet door hen op de balans te zetten. Of door te speculeren over hun toekomstige waarde of schaarste. Het kan door hen naar waarde te schatten.
Mensen naar waarde schatten kan dagelijks. Niet materieel, in de vorm van bonussen met alle mogelijke ontsporingen van dien. Nee, immaterieel. In de vorm van werkelijke en individuele waardering. Menselijk, betrokken. Oprecht en waarachtig. Aandacht voor iemands inzet, voor iemands betrokkenheid. Als iemand iets goed doet. Of het goede doet. Een compliment, applaus. Elke keer. Elke keer? Ja, elke keer weer!
Dit is een fragment uit een artikel dat onlangs verscheen in Tijdschrift voor Management Development (pdf download). Een bewerkte versie vind je hier. Geschreven met Marius Rietdijk en Bram Schaper van plimenten.com
