In het begin van je carrière ben je enorm bezig met wedijveren in een soort bizarre wedloop van noten. Steeds beter, sneller, technisch vernuftiger, complexer tot je uiteindelijk weer bij die ene noot belandt. Terug naar de eenvoud van alleen de juiste snaar raken, op het juiste moment. Niet teveel of te dik, maar precies genoeg. Puur en simpel.
Rinus Gerritsen, bassist Golden Earring
(In: Haags Straatnieuws, Juni 2008, nr. 6)
Eenvoud en kwaliteit heeft de toekomst…
In onze nieuwe vijver bloeit een oude waterlelie. Een prachtige lotusbloem. Ik kreeg de plant van mijn vader en moeder toen ze kleiner gingen wonen. Plus een oude zinken teil. Daarin heeft de waterlelie een paar jaar provisorisch geleefd. Overleefd. Tot ie een echte vijver kreeg.
Mijn vader kreeg de waterlelie van zijn zwager, mijn oom Gomp. Die had een uit de sloot naast z’n huis gevist. In Genderen. Niemand weet waar dat ligt. Ik ben er geboren. In het Land van Altena. Daar maakte mijn ene grootvader kaas van de melk van de koeien van mijn andere grootvader. Zo’n dorp.
Oom Gomp was daar de dorpsbakker. Met als zijn vader Jan. En zijn zoon Hans. En diens zoon. Maar dat is weer een ander verhaal. Waar het voor nu op neerkomt is dat in ons nieuwe stadsvijvertje een oude waterlelie uit een sloot in mijn geboortedorp bloeit.
Dit stond een paar jaar geleden bovenaan de rouwkaart van oom Gomp:
‘Het is goed zo’
En dit is wat zijn vrouw en mijn tante Lena vaak zegt:
‘Dat is dan zo’
En ik mijn hele leven maar denken dat ik uit een goed gereformeerde familie kom. Het is niet waar. Het zijn boeddhisten. Zij tweeën in ieder geval.
Wateringen heeft (of had?) een sterrenrestaurant, ‘t Raedthuys van Niven Kunz. Je kunt er nu niet heen want het is ‘wegens omstandigheden voor onbepaalde tijd gesloten’. Ik weet ook niet waarom. Ik weet wel dat de kok halverwege de twintig was toen hij zijn eerste Michelinster kreeg. Nog geen vijfentwintig… En dat hij van eenvoud en kwaliteit houdt. Omdat Niven even kwijt is (en het hier crisis is) als hommage en herinnering aan eenvoud en kwaliteit hier een recept van hem. Veel voor weinig. En erg lekker. Het kan wel. De zomer kan beginnen.
Rode bietensalade.
> Zo maak ik het. Vier gekookte bieten schoonmaken door het velletje eraf te wrijven. (Pas op voor spetters, bietensap is kleurstof.) In kleine blokjes snijden.
> Een zure of zoetzure appel in even kleine blokjes snijden. Ik gebruik graag een Pink Lady, die zijn niet zo waterig, ze smaken een beetje naar gedroogde appeltjes.
> Een eetlepel crème fraiche of zure room (niet te moeilijk, wat je hebt staan) en een eetlepel mayoniase erbij en mengen maar.
> Nog wat met de zout- en pepermolen erboven en klaar ben je.
O ja, Niven raadt aan om er krokant gebakken speklapjes en kruimige aardappelen bij te eten. Ik zou zeggen: doe de varkens en jezelf een plezier en eet biologisch spek, lekker stevig eerlijk vlees. Eet smakelijk!
Rondrommelend in de mapjes op m’n buroblad kwam ik allerlei ongepubliceerde tekstjes tegen. Ze waren een jaar geleden overgebleven bij het schrijven van VRIJ! Gewoon niet op hun plek in dat boek.
Het zijn eigen stukjes en citaten van anderen. De komende maanden verschijnen ze online. Als je je abonneert (hiernaast) hoef je er niet een te missen, krijg je ze in de mail.
(Terwijl ik dit inklop komt een mailtje binnen van m’n favoriete Nederlandse schrijver, met een nieuw zkv - Zeer Kort Verhaal - van A.L. Snijders, getiteld: vrijheid)
Vrijgeven dus. Hier een eerste stukje, niet vers van de pers maar zo van de plank. Een citaat van Desmond Tutu over het verband tussen vergeving en vrijheid.
Vergeven is in veel opzichten helemaal niet onbaatzuchtig maar de meest verheven vorm van eigenbelang. Als je niet kunt vergeven, als je wrok blijft koesteren blijf je eigenlijk in de greep van de dader. Je blijft gekluisterd in je rol als slachtoffer. Zolang je niet vergeeft zit je hopeloos verknoopt. Maar als je echt kunt vergeven maak je jezelf weer vrij.
Zonder vergeven is er geen toekomst.
Desmond Tutu
This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.
A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
as an unexpected visitor.
Welcome and entertain them all!
Even if they are a crowd of sorrows,
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still, treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight.
The dark thought, the shame, the malice,
meet them at the door laughing and invite them in.
Be grateful for whatever comes.
because each has been sent
as a guide from beyond.
Jelaluddin Rumi (1207-1273)
(vertaling Coleman Barks)
En wat nu als je het Zelf bent die dit alles organiseert?
Dan bestaat er geen van buiten komend onheil meer…
Alleen maar heil en onheil – en wat heet dan onheil?
Kun je ook niemand meer de schuld geven!
Maar dat wist je natuurlijk allang 
Zomaar een gedachte op maandagmorgen
