9 Augustus 1999. Met z’n vieren zijn we naar Noord-Frankrijk gereden, de jongens en ik. Zeker als je van de snelweg af bent is dat één groot korenveld. Het is spannend: zal de zon nog te voorschijn komen? Want als ie niet tevoorschijn komt kunnen we hem ook niet zien verdwijnen. En daarvoor hebben we net vierhonderd kilometer afgelegd.
Vijf minuten voor de maan voor de zon zal gaan schuiven beginnen de wolken uit elkaar te schuiven. Als de verduistering begint schijnt de zon. Door onze donkere brilletjes zien we het zwarte schijfje een steeds groter stuk uit de zon happen tot de zon even helemaal zwart is. Met een stralenkrans eromheen. Daar kwamen we voor. Gezien, gelukt.
Maar het mooiste was iets anders. De schaduw die over het land kwam aanrollen. Wonderlijk snel. Zo snel kan een wolk niet gaan. Het donker kwam naar ons toe, trok over ons heen. En alles werd stil. De natuur, wij. Ik keek niet meer naar de zon. Die was toch weg. Ik keek naar de grond. En ik had me nog nooit zo op aarde gevoeld. ‘Papa huilt’ hoor ik een van de kinderen zeggen.
Best things in life are free…
Jarenlang ben ik bezig geweest met “perfect” te willen zijn. Ik nam mijzelf veel te serieus en stond geen enkele tekortkoming toe, waardoor ik mijn onvolmaaktheid en negatieve gevoelens onderdrukte. De meeste mensen hebben te hoge verwachtingen van zichzelf. Ze willen altijd beheerst, volmaakt, cool of vriendelijk zijn. Daartegen rebelleert de ziel met angst of depressie. Je moet realistisch leven. Je moet recht doen aan je wezen.
Anselm Grün, Benedictijner monnik
The Kid: So, as just a guy who gave another guy a sandwich, you have any philosophical tips or anything, for a guy on a-kind-of-road trip?
Don Johnston: You asking me?
The Kid: Yeah.
Don Johnston: Well, the past is gone, I know that. The future isn’t here yet, whatever it’s going to be. So, all there is, is this. The present. That’s it.
The Kid: Are you a buddhist?
Don Johnston: No, are you?
The Kid: Ah, not sure yet…
Jim Jarmusch,
Broken Flowers
Een vader op zoek naar zijn verloren zoon…
Maar ondertussen is de vader zelf verloren.
En dat is dan weer grappig -
Want in dat verloren zijn…
Zegt hij diepe, wijze, ware dingen.
Bekijk hier de trailer en clips
Ik loop door Wittevrouwen, niet ver van de Schoolstraat, waar D. en ik jarenlang in hetzelfde huis woonden. Met veel hangen en wurgen is hij jurist geworden. Daarna probeerde hij advocaat te worden. Dat is het laatste wat ik van hem weet.
‘Meubelmakerij’ staat er op een etalageruit. Ik kijk naar binnen en daar staat hij. Niets veranderd, dezelfde krullen en dezelfde dromerige blik. En nog steeds diezelfde ‘gespierde spijker’ – zoals de meisjes in ons studentenhuis hem vroeger noemden.
‘Doe jíj nog iets met je rechten? vraagt hij mij. Ik vertel over trainen in samenwerken. ‘Ach, het is allemaal communicatie hè..?’ zegt hij. ‘Ja, maar wat is daar nou zo moeilijk aan?’ vraag ik. ‘Mensen zijn bang elkaar te kwetsen…’ zegt hij na een tijdje.
Uit angst om elkaar te kwetsen zeggen we maar niets. Spelen we verstoppertje. Door onszelf niet uit te spreken en elkaar niet aan te spreken. Door zaken niet met elkaar te bespreken. Door óver iemand in plaats van mét iemand te spreken.
Toch ook wel weer een mooie gedachte… Dat we elkaar niet spreken omdat we bang zijn elkaar te kwetsen. We willen elkaar liever niet kwetsen - omdat we weten hoe het voelt om gekwetst te worden, of omdat we zijn bang zijn daarna door de ander gekwetst te worden.
Rudolf Steiner schijnt eens gezegd te hebben: ‘Je kunt wel praten over broederschap maar als je een ander niet durft te confronteren veroordeel je hem tot betekenisloosheid.’ Zou je je uit zorg en respect, en misschien zelfs uit liefde, iets kunnen teruggeven aan een ander?
Kun je een opvatting hebben over een ander zijn houding of gedrag zonder dat het een oordeel over die ander wordt, zonder dat het een verwijt is aan die ander? Kun je jezelf erbuiten houden? Kun je naar een ander kijken zonder iets van hem of haar te vinden?
Dan kun je helder zien. Dan kun je vrij geven. Misschien is dat vrijgevigheid.
I don’t ever want to feel
Like I did that day
Take me to the place I love
Take me all the way
Red Hot Chili Peppers, Under The Bridge
I was in a sad lonely mood and I was driving home from a rehearsal one day while we were in a preproduction for this record. And I just felt like in the face of ten million people I was all alone and I couldn’t connect with a single soul in the universe. And so the only thing that made me feel better was to sing myself and that was the song that came out.
John Frusciante, gitarist Red Hot Chili Peppers, over Under The Bridge
Hoe een persoonlijke crisis een wereldhit oplevert. Omdat het troost biedt aan miljoenen mensen. Soms zit het echt tegen. En daar kan zomaar iets prachtigs uit geboren worden. ‘Achter de wolken schijnt de zon.’ Maar soms is die wolk wel erg groot. En kan een liedje helpen.
Wil je jezelf doorgronden,
Kijk naar alle kanten in de wereld.
Wil je de wereld doorgronden,
Kijk in je eigen diepten.
Rudolf Steiner
