Van buiten overweldigend en imponerend. Van binnen stilmakend en indrukwekkend. Buiten koel, hard en stevig. Binnen warm, zacht en vochtig. Buiten is het licht, binnen is het donker. Buiten blijf je lopen en ontdekken, binnen wil je hangen en blijven. Buiten verleidelijk, binnen vriendelijk. Buiten voel je je nietig, binnen voel je je geborgen.
Meer zien? En meer, en meer, en nog meer?
Anselm Grün komt aanrijden in zijn Golf. Hij is een Duitse monnik. Beroemd, pensioengerechtigd en rijdt zelf. Uit de achterklep haalt hij zijn habijt en trekt die aan over z’n gewone-mensenkloffie. De zonderling met slobberkleren en baard-van-een-paar-jaar verandert in een paar tellen in een opvallende verschijning. Iemand waar honderd man op zit te wachten. Om te horen over aansluiten op je innerlijke bron. Je krachtbron van binnen. De bodem in jezelf te vinden.
Hij vertelt een doorleefd verhaal. En zegt geen woord teveel. Zijn Duits is te begrijpen, door de eenvoud van zijn boodschap, en van zijn woorden. Gelukkig, hij heeft geen geluksrecepten. Hij is zijn boodschap: matig, blijmoedig, begripvol. Hij gelooft niet in illusies. Verzet zich niet tegen het leven. Erkent zijn gevoelens. Durft stil te staan bij zijn emoties, duwt ze niet weg - ze mogen er zijn. Benoemt wat er in hem leeft. Erkent wat er is. En daarom gelukkig. Op zijn tijd.
Na afloop vraag ik me af hoe ik zijn verhaal kan plaatsen in deze tijd. In mijn beleving een spannende tijd, waarin veel los komt. Ik zie hem nog met iemand en een kopje koffie staan en schiet hem nog even aan: ‘Nu alles minder zeker wordt, er minder structuur is, systemen onder druk staan, wat vast staat niet meer zo vast is, er zoveel verandering gaande is, en er zoveel in beweging komt, is het dan juist zaak om verder in onszelf te zakken, af te dalen naar wie we werkelijk zijn - onszelf op een diepere laag te leren kennen en daar onze zekerheid te vinden? Met pretoogjes kijkt hij me aan: ‘Das ist erforderlich.’
Erforderlich, mooi Duits woord. Het betekent meer dan nodig, het is noodzakelijk. Het is noodzakelijk om onze uiterlijke zekerheid te vervangen door innerlijke zekerheid.
Pas op. Dit wordt reclame. Hou op met lezen als je daar niet van houdt. Ik hou er niet zo van. Al dat elkaar aanbevelen. Klef gedoe. ‘Vind ik leuk’ (duim omhoog) en andere moderne communicatie. En toch, af en toe gebeurt er iets waarvan ik denk: het zou goed zijn als toch meer mensen dit weten. Een inspiratieweek in de bergen.
Een week in De Berghut. Een plek in Oostenrijk. Milkaland. Waar je mij vroeger echt niet naar toe kreeg. Wilde ik niet gezien worden. Jodelen en saufen, dirndl en bier. Daar denk ik inmiddels anders over. Zoals wel over meer dingen trouwens. Bijvoorbeeld met twaalf mensen een week lang bij elkaar in een hut.
Ik ben om. De Berghut.com heeft me geholpen. Tenminste, de mensen van, in en om De Berghut. Wat een tent. En dat komt door Hans en Nel. Het is hun huis. En door de mensen die zij er weer naar toe weten te halen. Gasten en mensen die er werken. Die ook weer gasten hadden kunnen zijn. Allemaal goed volk.
Gastvrijheid is een veel te betrekkelijk woord voor wat je daar meemaakt. Je bent gewoon thuis. Je voelt je thuis. Je komt thuis. Maar pas op: eenmaal weer in je eigen huis moet je weer even wennen aan thuis. Want je was thuis. En dan is het de kunst om thuis je weer net zo thuis te voelen als waar je je thuis voelde, in de Berghut.
Je thuis voelen is natuurlijk een betrekkelijk begrip. Uiteindelijk kom je en ben je thuis bij jezelf. Waar je ook bent. Maar daar kan de omgeving wel aan bijdragen. En dat is precies wat in de Berghut gebeurt. Een omgeving die uitnodigt om helemaal jezelf te zijn, om onbeschaamd en onbevangen voluit te leven en je uit te leven.
Dat begint ’s morgens met het geluid van koeienbellen en de geur van versgebakken brood. Dan kan mijn dag al niet meer stuk. Overdag stevig wandelen en een goed gesprek. En ’s avonds vuurtje stoken en goed eten. Met Oostenrijkse streekwijn en dito bier. En nog meer goed gesprek en volop gezelligheid. Wat wil je nog meer?
Wonderlijk om te merken wat er gebeurt als je je zo thuis en op je gemak voelt. Dat wil je altijd en overal. Niet alleen in de Berghut. Dat kan. Een kwestie van doen. Door je concepten en ideeën over hoe het hoort opzij zetten. De conventies en conflicten waarmee je rondloopt achter je laten. En dat kun je daar uitproberen.
Dan is zo’n Inspiratieweek ineens werkelijk inspirerend. Letterlijk, je krijgt de geest. Niet alleen daar, in Milkaland. Ook thuis, en op je werk. Duurzaam. Niet van ‘erg interessant, maar ik doe er verder niets mee…’ - ‘inspirerend’ als dodelijk compliment. Inspiratie in de Berghut is waardevast. Wel zelf vasthouden. ‘Vind ik leuk’.
