Berg op, berg af (Transformatie)
Di 28 Mei 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Ego, Schaduw, Intuïtie, Liefde, Overgave, Spiritualiteit, Toeval, Synchroniciteit, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Leed, Verantwoordelijkheid, Spelen — Andre
Reacties (0)

De top van een berg bereik je vanuit het dal. Boven op de top kun je het dal waar je vandaan komt pas weer goed overzien. From deep down there. Dan zie je waar je doorheen bent gegaan.

En op weg naar de volgende top ga je door het volgende dal. Soms kun je niet overzien hoe diep het dal is. Blijkt er ineens, vervelend en onverwacht, ook nog een grote kloof te zijn. Die kon je van bovenaf niet zien, maar je moet er wel doorheen.

Tenminste, als je die volgende top wilt bereiken.

(Uit: VRIJ! Leef je eigen leven, p 18)

Jezelf tegenkomen
Woe 24 Apr 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Ego, Intuïtie, Verbinden, Spiritualiteit, Toeval, Synchroniciteit, Verwachtingen, Vrijheid, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Tevredenheid, Verantwoordelijkheid, Spelen — Andre
Reacties (0)

Jezelf tegenkomen schijnt nogal heftig te zijn. Niet iets waar je op zit te wachten. Toch gebeurt het. Iedereen. Elke dag. En zeker ondernemende mensen. Want ondernemen doe je zelf. Niemand anders.

Ondernemende mensen zoeken contact. Ze stappen de wereld in en zeggen: hier ben ik, en dit wil ik. Voor jezelf beginnen betekent een ander ontmoeten. En in die ontmoeting kom je jezelf tegen.

Want de wereld zegt iets terug, of juist niet. En dan ligt de bal bij jou. Dan begint het spel. Dan komt het er op aan. Dan word je door de mensen om je heen uitgedaagd. Om jezelf te zijn.

De grootste uitdaging in dit leven is niet om het beter te doen dan anderen. Om te winnen. Het leven is geen wedstrijd. Er is maar een tegenstander, en dat ben je zelf. Jij en je eigen gedoe.

Je eigen gedoe is wat je tegenkomt als je gaat ondernemen. Er is geen betere en geen snellere route naar zelfkennis dan voor jezelf beginnen. Want de wereld houdt je gratis een spiegel voor.

En als je daar in durft te kijken, alles onder ogen wilt zien, ligt er een grote beloning voor je klaar. Jij zelf. Niet degene die je denkt dat je bent. Nee, degene die je werkelijk bent. Diep van binnen. Wie je in wezen bent.

Oordelen (Houden van jezelf)
Zon 10 Mrt 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Ego, Intuïtie, Liefde, Spiritualiteit, Verwachtingen, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Verantwoordelijkheid, Spelen, Oordelen — Andre
Reacties (0)

Wat ik nog weet uit de Kinderbijbel. De tollenaar - iemand die belasting ophaalde voor de Romeinen - is blij dat hij door Jezus van Nazareth niet wordt uitgekotst, zoals dat door de rest van de mensen wel gebeurde. Sterker nog, Jezus zoekt hem op. Net als de vrouwen die door iedereen met de nek worden aangekeken, hoertjes – behalve natuurlijk door mannen als die iets van hen willen. ‘Jezus oordeelt niet over mij!’ realiseert de tollenaar zich. ‘En dat voelt fijn, daar ben ik blij om. Dan durf ik mezelf te laten zien, kan ik me te tonen zoals ik ben.’
 
Wat ik me realiseer is dat zou ik ook kunnen doen. Anderen open tegemoet treden. Onbevangen. Zonder oordeel, zonder op voorhand iets te vinden. Vrij, en vrijlatend. Dan heb je de meeste kans op werkelijk contact. Van mens tot mens. Zielencontact. Waar we allemaal zo naar verlangen. Niet meer alleen. Werkelijke verbinding. Eén zijn. Dat begint met ophouden te oordelen. Om te beginnen over mezelf. Dan verdwijnen de oordelen over anderen als vanzelf. Tenminste, dat lijkt me, logisch denkend. Het zou wat zijn als me dat lukt. Ik hoop het van harte. Want als ik over mezelf net zoveel oordelen heb als over anderen – een wetmatigheid volgens mensen die er verstand van hebben – dan zijn het er wel heel veel…

Okee. Experiment. Ik ga het doen. Allereerst mezelf betrappen (oordeel!) op oordelen over mezelf. Die stemmetjes in mijn hoofd die mij doorlopend becommentariëren, en vermanend en bestraffend toespreken. Ik hoor ze eigenlijk niet meer, zozeer ben ik eraan gewend. Maar ze zijn er wel. En als ik goed oplet kan ik ze eruit filteren. En van wie zijn de stemmetjes eigenlijk? Van lang geleden. Ooit gehoord. Thuis, op school, in de kerk – waar niet? En overgenomen. Onbewust, zo gaat dat. En des te lastiger te onderscheiden.

Maar goed, het gaat eigenlijk niet om die stemmetjes. Het gaat om mij, en wat ik wil. Ik heb geen zin in stemmetjes die ik niet hoor, maar die mij wel sturen en bepalen. Dan ben ik onvrij. Ik ga mezelf opnieuw opvoeden. Mezelf liefdevol en bemoedigend toespreken. Opbeurend en ondersteunend zijn voor mezelf. Klinkt knap kinderachtig, maar waarom ook niet? M’n kinderen zijn inmiddels groot, op hen heb ik kunnen oefenen. Nu ben ik zelf aan de beurt. Lief zijn voor mezelf. Zo simpel. Ga ik op een dag nog houden van mezelf. Het zou wat zijn.

Verveel me suf (Beperkingen)
Di 5 Mrt 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Intuïtie, Spiritualiteit, Toeval, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Geluk, Tevredenheid, Spelen — Andre
Reacties (2)

Krijtlandpad

Vorig voorjaar ging ik een kleine week wandelen. Voor de tweede keer. Weer in Zuid-Limburg. Nu niet het Pelgrimspad, maar het Krijtlandpad. Toen van Sittard naar Maastricht. Nu van Maastricht naar Vaals en weer terug.

Net als het jaar ervoor dacht ik aan etappes van zo’n vijftien kilometer per dag. Vijf dagen bij elkaar. Bekend terrein, andere route. Af en toe kruisen de paden elkaar. ’s Morgens bellen voor de volgende overnachting. Bekend werk inmiddels. Op de tweede dag een sms’je. Van iemand die aan me denkt. ‘Heb je het goed?’ lees ik. Hûh?! Nee, nou je het zo vraagt… Langzaam iets tot me door. Ik heb het helemaal niet goed.

Ik denk nog dat het komt omdat het miezert. Maar langzaam dringt iets anders tot me door. Ik verveel me! Dat is het: ik verveel me eigenlijk suf. En niet omdat ik weer in Zuid-Limburg wandel. Nee, omdat ik het op dezelfde manier doe als het jaar ervoor. Overzichtelijke etappes. Voor ik ‘s morgens vertrek weten waar ik ’s avonds aan kom. Ik houd me in.

Ik loop die dag een paar dorpen verder dan ik van plan was. Kom in een ritme dat goed voelt. Loop veel langere etappes dan een jaar eerder. En ’s avonds na het eten ga ik nog een eind in de omgeving lopen. En doe halverwege het streekpad ook nog een extra tussenetappe. Uiteindelijk loop ik veel meer kilometers en ben een dag eerder thuis dan ik tevoren gepland had. Beperkingen zitten in je hoofd. Nergens anders.

Schok (Verwachtingen)
Zon 27 Jan 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Ego, Vergeving, Schaduw, Liefde, Overgave, Spiritualiteit, Ontroering, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Leed, Spelen, Oordelen — Andre
Reacties (0)

We komen de berg afgelopen. Vanuit het bos door de alpenwei. Herkauwende koeien om ons heen. We dalen af naar het dorp. Over het pad hangt een metalen draad. Om de koeien boven te houden.

Per ongeluk raakt hij de draad aan. Je ziet z’n hele lijf schrikken. De schrik staat op z’n gezicht. Maar er staat geen stroom op de draad. Het is gewoon ijzerdraad, geen schrikdraad. Hij dacht: Een schok! En hij schrok.

Ooit raakte hij schrikdraad aan en kreeg een heftige schok. ‘Ook al is er nu geen schok, ik voel wel de schrik in mijn lijf. Ik verwachtte een schok, en ik voelde een schok.’ Z’n verwachtingen houden z’n schrik levend.

Rugzak (Rijkdom)
Vrij 18 Jan 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Overgave, Spiritualiteit, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Vertrouwen, Spelen — Andre
Reacties (0)

Iemand zei: ‘Je hebt een rugzak en die kun je gewoon afdoen als je dat wilt.’ Een ander vond dat te simpel.

Ik bleef hangen op het woordje ‘gewoon’. Realiseerde me dat ik me van heel veel rugzak domweg niet bewust ben. Dan kan ik hem ook niet ‘gewoon’ afdoen. Want ik weet niet eens dat ik ermee rondloop.

Toen ik dit op Facebook vertelde schreef iemand: ‘Ik vind iemand met een rugzak juist aantrekkelijker dan iemand zonder bagage. Okay, hij moet niet TE zwaar worden.’ Weer een ander schreef: ‘Misschien dat puur het realiseren dat het ‘gewoon’ een rugzak is, al genoeg is :)

Misschien is het inderdaad niet nodig om mijn rugzak af te doen. Het is maar een rugzak. Zoals we allemaal een rugzak hebben. Die bedoeld is om hier rond te kunnen trekken. En de rijkdom bevat die je hier hebt vergaard. Alles wat je hebt beleefd, overleefd en doorleefd. Ervaringen die je maken tot wie je nu bent. Een rijk mens.

Mensen raken (Gronden, richten, schieten)
Maa 14 Jan 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Verbinden, Overgave, Toeval, Verwachtingen, Vrijheid, Rust, Ruimte, Vertrouwen, Verantwoordelijkheid, Spelen — Andre
Reacties (0)



Laatst gaf ik ergens een presentatie. Beter, ik deed een gesproken column. Over echt iets te vertellen hebben. Geen mooie babbels, maar iets wezenlijks delen met anderen. Hoe eng dat is, en hoe bevrijdend het kan zijn.

Die middag waren er ook workshops. Een daarvan over authentiek presenteren. Gegeven door Joni Bais, van Great Communicators. Een jonge vrouw die ook TEDx sprekers begeleidt. Daar wilde ik bij zijn. Was als laatste aan de beurt.

De oefening was te simpel voor woorden. Dat zijn meestal de beste. Over mijn ontbijt van die ochtend. Nou ontbeet ik tot voor kort nooit. Dus begon een heel verhaal over hoe het nou toch komt dat ik tegenwoordig wel ontbijt.

Hou maar op, werd me al snel duidelijk. ‘Heb je contact met je luisteraars? Sluit je aan?’ Niet echt op gelet. Ik was bezig met m’n verhaal. In m’n hoofd. Druk doende alles op een rij te krijgen, en vooral niets te vergeten.

Toen leerde ik iets. Eerst de tijd nemen om mezelf stevig te voelen staan. Dan contact maken met m’n publiek. Ze aankijken, liefst stuk voor stuk. Voelen dat je verbinding hebt. En dan pas gaan praten. Van binnenuit.

Het werkte. Niemand vond het raar dat ik de tijd nam om rustig, nog naar binnen gekeerd, te gaan staan. En vervolgens eerst eens rondkeek, mensen echt aankeek. Ze keken terug, ik voelde verbinding. Dat gaf rust, het creëerde ruimte.

Ik bedacht niet meer wat ik allemaal wilde vertellen. Sprak niet meer vanaf de bovenste verdieping. Het rolde eruit, en het kwam aan. Ik zag ogen oplichten. Dat gaf mij het vertrouwen om rustig verder te vertellen. Het was raak.

Op weg naar huis dacht ik, dit heb ik eerder meegemaakt. Het duurde even, maar het kwam weer boven. Lang geleden, ik was nog geen eigen baas. Met een groepje managers waren we op bezoek bij de Rotterdamse politie. Op de schietbaan.

Schieten met een dienstpistool, zo’n Walther. Tot m’n verbijstering schoot ik drie keer in de roos. Achter elkaar. Hoe het kwam? Ik leerde eerst te gronden. Dan goed te kijken en rustig te richten. En dan pas te schieten. Raak.

Gronden, richten, schieten. Toepasbaar in allerlei situaties. Zoals een presentatie. Of als je iemand iets wilt vertellen. Rustig ademhalen, je voeten op de aarde voelen. Met je ogen contact maken, en dan gaan vertellen. Zo raak je mensen.

NB – Bij de politie kwamen we daarna we in een videosimulatie terecht. Ineens zie je iemand de hoek omkomen, en je weet niet of het de gezochte overvaller is. Eigenlijk geen tijd om je ervan te vergewissen. Schiet je, of niet? Hij schoot. Ik was dood.

Het gaat anders (Levenswijsheid)
Do 10 Jan 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Overgave, Spiritualiteit, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk — Andre
Reacties (0)

‘Dingen gaan niet beter of slechter, ze gaan alleen maar anders.’

Deze is niet van Albert Einstein, en ook niet van de Dalia Lama…

Gewoon een levenswijsheid van een ervaren barman.

Hartelijke helderheid (Stel je voor)
Do 20 Dec 2012 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Ego, Liefde, Verbinden, Overgave, Spiritualiteit, Toeval, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Verantwoordelijkheid, Spelen, Oordelen — Andre
Reacties (0)

De vraag is: kun je anders kijken? Iets anders zien dan hoe het hoort? Bijvoorbeeld naar onze maatschappij, zoals we die nu hebben ingericht.

Stel, je komt heel stoer van Mars. Wat zie je dan? Heel veel goedbedoelde bemoeizucht, en gepamper. Stel, je komt heel zacht van Venus. Wat zie je dan? Een heleboel liefdeloos zorgen en mechanisch gedoe.

Maar stel, je komt van… de zon. De zon, stralend en sterk. Je bent krachtig èn liefdevol, tegelijk. Hoe zou je dan doen? Misschien wel zoals een kredietbaas bij de Triodos Bank, die tegen een klant zei: ‘Ik hou van jou, en daarom krijg je geen krediet.’

Het kan. Met een heldere kop, vanuit een gouden hart. Hartelijke helderheid, die kunnen we gebruiken. Dan kan die oude wereld, van pappen en nathouden, op 21 december wel vergaan.

Ingekorte versie van gesproken column bij Reuring!Café, 19 december 2012.

Jezelf tegenkomen (Voor jezelf beginnen)
Maa 10 Dec 2012 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Ego, Schaduw, Intuïtie, Liefde, Verbinden, Overgave, Spiritualiteit, Verwachtingen, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Verantwoordelijkheid, Spelen — Andre
Reactie (1)



Jezelf tegenkomen schijnt nogal heftig te zijn. Niet iets waar je op zit te wachten. Toch gebeurt het. Iedereen. Elke dag. En zeker ondernemende mensen. Want ondernemen doe je zelf. Niemand anders.

Ondernemende mensen zoeken contact. Ze stappen de wereld in en zeggen: hier ben ik, en dit wil ik. Voor jezelf beginnen betekent een ander ontmoeten. En in die ontmoeting kom je jezelf tegen.

Want de wereld zegt iets terug, of juist niet. En dan ligt de bal bij jou. Dan begint het spel. Dan komt het er op aan. Dan word je door de mensen om je heen uitgedaagd. Om jezelf te zijn. Dat is wat ik ervan leer.

De grootste uitdaging in dit leven is niet om het beter te doen dan anderen. Om te winnen. Het leven is geen wedstrijd. Er is maar een tegenstander, en dat ben je zelf. Jij en je eigen gedoe: ‘Ik zelf’ - een hele taaie…

Je eigen gedoe is wat je tegenkomt als je gaat ondernemen. Er is geen betere en geen snellere route naar zelfkennis dan voor jezelf beginnen. Effectief en efficiënt. Want de wereld houdt je gratis een spiegel voor.

En als je daar in durft te kijken, alles onder ogen wilt zien, ligt er een grote beloning voor je klaar. Jij zelf. Niet degene die je denkt dat je bent. Nee, degene die je werkelijk bent. In wezen. Diep van binnen.

Gesproken column bij PermanentBeta, 3 december 2012