“Als ik naga hoeveel mensen d’r waren bij de begrafenis van mijn vrouw kan ik eigenlijk alleen zeggen – de straten stonden vol, hier op het kerkhof kon niemand meer bij - dan kan ik maar een ding zeggen: Meid als ik zie wie d’r allemaal is gekomen om jou nog de laatste eer te bewijzen dan kan ik alleen maar zeggen, wat heb je het geweldig gedaan. Want je bent in het leven niet wat je voor jezelf hebt betekend maar wat je voor anderen hebt betekend. Moet je goed onthouden hoor… Want het verrekt hier van de egoïsten op aarde.”
Johnny Hoes
In: Johnny Hoes - Och was ik maar (tv documentaire van Hans Heijnen)
Vrij! Leef je eigen leven is afgelopen vrijdag vrijgelaten.
En ligt vanaf vandaag in de boekhandel, is te bestellen, leverbaar.
Alle informatie vind je op de site van mijn uitgever, Uitgeverij Quist.
Vrij! Leef je eigen leven gaat over de golven van het leven.
En hoe daar mee om te gaan: soms zit het mee, soms zit het tegen.
Maar wat heet ‘tegen zitten’? Een crisis kan een blessing in disguise zijn.
Vrij! Leef je eigen leven verschijnt middenin de financiële crisis.
Een sleutelzin in Vrij! is: ‘De schat ligt op de bodem van het dal’.
Voor de volhouders heeft elke tegenslag een cadeau in petto.
Vrij! Leef je eigen leven is het cadeau dat ik vond.
Dit boek is wat ik – in vrijheid - te geven heb.
Ik hoop dat je het mooi vindt.
Donderdag 18 september a.s. is het zover. Dan verschijnt Vrij! Leef je eigen leven, en wederom bij Uitgeverij Quist. Het is de opvolger van Zin! Leidinggeven aan jezelf en anderen. En het is een heel ander boek. Zin! vind ik vooral een leuk boek, Vrij! vind ik meer een mooi boek. Maar weet je, dat doet er niet toe: het gaat erom wat jij ervan vindt en daar ben ik erg benieuwd naar!
Dit is de flaptekst: Vrij! is een zoektocht naar vrijheid in het dagelijks leven. Het is persoonlijk en openhartig. Grote vrolijkheid en diepe ellende wisselen elkaar af. Lachen en huilen liggen dicht bij elkaar. Geschreven met humor en de nodige zelfspot.
En: Het leven gaat bergop en bergaf. Die weg omhoog en omlaag zit ook in dit boek. Het begint op een top en gaat naar een dal. Om van daaruit naar een volgende, hogere top te klimmen. Voel je vrij om in te stappen waar jij wilt: het is jouw boek.
In januari ben ik begonnen met schrijven, na eerst drie grote schoenendozen vol ideeën te hebben doorgespit. Het schrijven was op zichzelf een zoektocht. Dus wat ik beschrijf in Vrij! maakte ik tijdens het schrijven mee: berg op, berg af. In de loop van juni is jacky-o gaan vormgeven, en o, o, o wat heeft ze het weer mooi gemaakt. In augustus gaat het naar de drukker, en na 18 september ligt het in de winkel, en is het te bestellen bij de internetwinkels en de uitgever.
Maar eerst op donderdagmiddag 18 september a.s. een feestje. Om te beginnnen voor iedereen die hard aan dit boek heeft gewerkt en meegewerkt. Want de lijst van lieve mensen die voor hun eigen plezier hebben meegelezen en meegedacht, geïllusteerd en gefotografeerd is lang. En natuurlijk voor iedereen die benieuwd is naar dit nieuwe boek en het wil bekijken, lezen en beleven. Allemaal komen!
Wil je een uitnodiging ontvangen stuur dan even een mail via de e-mail mogelijkheid hiernaast. Via de uitgever krijg je dan een uitnodiging voor de 18e september. Exacte tijd en locatie zijn nog niet bekend. We zoeken nog een locatie die past bij de sfeer van het boek: vrijheid, ruimte, transformatie.
De zevenjarige Olive Hoover, mollig en bebrild, leeft in een bijzonder gezin. Haar wanhopige vader Richard is een mental coach die grossiert in tegeltjeswijsheden, haar zwaarmoedige broer Dwayne heeft gezworen niet meer praten tot hij bij de luchtmacht kan, haar homoseksuele oom Frank heeft zelfmoordneigingen, haar grofgebekte grootvader Edwin is verslaafd aan cocaïne en net uit het bejaardenhuis gezet, en haar moeder Sheryl, spil van het gezin, begint nu langzamerhand ook door te draaien.
De een gedraagt zich nog onmogelijker dan de ander. Opa Edwin gelooft hartstochtelijk in het zang&danstalent van zijn kleindochter Olive. Als tot ieders verbazing – behalve van grootvader en kleindochter — blijkt dat Olive mee mag doen aan de finale van de Little Miss Sunshineverkiezing, stapt het hele gezin in hun gammele Volkswagenbus en begint een hilarische rit naar Californië. Als de politie hen aanhoudt klinkt door de auto: ‘Everybody, pretend to be normal!’
‘Wat wij wilden laten zien is dat je je op een dieptepunt in je leven kunt bevinden, dat je je rottig kunt gedragen tegen de mensen die je het dierbaarst zijn, dat je dan toch bij de familie terechtkunt. Dat gaat niet over familiewaarden… maar over de waarde van families!’ vertellen Jonathan Dayton en Valerie Faris, de getrouwde regisseurs van Little Miss Sunshine.
Het is bijna Pasen, opstanding. Maar eerst nog Goede Vrijdag, kruisiging. En de kus van Judas, het verraad dat het lijdensverhaal in gang zet.
Afgelopen zomer schreef ik Een ander evangelie van Judas. De redactie van Zinweb heeft mijn kijk op Judas nu - met doorklik - geplaatst op Zinweb E-zine.
Hun nieuwe kop, Vrijheid zit in jezelf, heb ik met plezier overgenomen. Klik en lees maar.
Fijne Pasen!
Laatst zeg ik over iemand tegen de kinderen: ‘Die is al heel oud’. ‘Hoe oud dan?’ ‘Eind vijftig.’ Ze liggen in een deuk van het lachen. Ik bedoel oud vanuit hun perspectief. Ze denken dat ik niet in de gaten heb hoe oud ik ben. Wat misschien wel zo is.
Oude mensen. Daar gaat de boekenweek over. Oude mensen zijn ineens helemaal in. Hun koppen kunnen niet verweerd genoeg zijn. De babyboomers laten weer eens zien hoeveel vertrouwen ze in zichzelf en hun eigen generatie hebben: zodra ze zelf oud zijn is het hip. Vinden zij. En daarmee is het zo. Jaloersmakend zelfbewustzijn.
(foto Frodo Janssen)
A.L Snijders is 70 jaar. Volgens steeds meer mensen de onbekendste schrijver van Nederland. Zolang het duurt dus. Nu nog een schrijver’s schrijver. Tommy Wieringa is zijn grootste fan en noemt hem ‘de meester van het eenharig penseel’.
Eind 2006 verscheen - hoe kom je er op? - Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk. Het zijn 336 zkv’s, zeer korte verhalen (meestal nog geen bladzij lang), een nieuw en zelf verzonnen genre. Naar zijn zeggen zijn het even zoveel mislukte pogingen om een roman te schrijven.
Maar roman of geen roman, wat kan deze man schrijven… En wat houdt hij van taal! Dit is een liefhebber. Zijn zkv’s schrijft hij bijna dagelijks. Hij stuurt ze per e-mail aan wat vrienden en bekenden. Zijn stijl is even onmiskenbaar als onnavolgbaar. ‘Geserreerd’ heet het geloof ik. Kort, droog, met humor, liefdevol en nooit sentimenteel. Hou je van Nescio, Elsschot, Reve, Campert? Lezen dan die man!
Maarten Moll van het Parool een interviewde hem ter gelegenheid van het verschijnen van Heimelijke vreugde I, zijn nieuwe boek. Dit keer een verzameling columns - plus de begeleidende brieven aan de hoofdredacteur - die hij in de jaren ‘90 schreef voor regionale dagbladen in de streek waar hij woont, achter de IJssel.
En hier, uit hetzelfde Parool, een verse zkv van de meester zelf. Geniet, het is boekenweek!
Jaartallen
In 1912 valt mijn moeder in de Van Eeghenstraat van driehoog uit het raam. Haar moeder komt de kamer binnen en ziet dat het eenjarige meisje op de vensterbank is geklommen en tegen de hor leunt. De hor valt naar buiten en het kind erachteraan.
Hoewel haar moeder verlamd is van schrik, rent ze naar beneden. Haar dochter is ongedeerd, ze heeft geen schrammetje, zoals men in zulke gevallen zegt. De hor heeft de straat eerder bereikt dan het kind, is teruggesprongen en heeft haar val gebroken.
Op 14 januari 2008 parkeer ik mijn auto om half twee ’s middags in de Van Eeghenstraat en fiets ik naar het Blauwe Theehuis in het Vondelpark, waar ik een afspraak heb met een fotograaf. De fotograaf is ook op de fiets, we zetten ze tegelijk vast aan het hek. We kennen elkaar niet, twee vreemden. Pas bij het theehuis ziet hij dat ik ik ben, en zie ik dat hij hij is.
Het theehuis is in 1936 gebouwd, een jaar voor mijn geboorte. Het is guur en regenachtig weer, ik heb mijn wollen muts op. Hij maakt de foto’s. Hoofd iets hoger, nee, ietsje terug, nu omdraaien, kijkt u maar in de richting van de Van Eeghenstraat. Ik kijk en denk welk raam. Ik zeg tegen de fotograaf: Daar is mijn moeder in 1912 uit het raam gevallen.
Als hij klaar is, fiets ik naar Vertigo (Duizeling), waar ik koffie drink. Ik denk aan mijn dode moeder, wat zou er van haar geworden zijn?
A.L. Snijders
Jarenlang heb ik me geërgerd aan motorrijders. Steeds vaker, en steeds meer. Want zeg nou zelf, motorrijders: ze doen maar! Houden zich aan god noch gebod. Gedragen zich of de weg van hen is. Schieten overal maar tussendoor. Halen in zoals hen goeddunkt: links, rechts, of door het midden. Het maakt niet uit, als zij maar komen waar ze willen zijn. En wel zo snel mogelijk! Ze doen of ze zich aan de regels houden die ze ondertussen aan hun laars lappen. Hun motorlaars. Ook zoiets: zoals ze er uit zien, in hun motortenues. Zogenaamd stoer. Wat een aanstellerij. Leernichten zijn het! Het gaat allemaal over hen. Als zij maar kunnen doen waar ze zin in hebben. Wat hen het beste uitkomt. Aso’s op twee wielen. En ondertussen lekker zwaaien naar elkaar. Mannen van het handje! Je hoort ze denken: Wij hebben het voor elkaar hoor. Laat die sukkels in hun middenklassers en leasebakken maar voelen hoe braaf en dom ze zijn. Netjes ritsen. Niet rechts inhalen. Je aan de maximumsnelheid houden. Wat een benauwde burgers. Enzovoorts…
Tot iemand op een dag tegen me zei: Joh, je bent gewoon jaloers! Daar werd ik boos over. Helemaal niet! Het zijn toch aso’s? Enzovoorts. Inmiddels weet ik, dat dit het teken is: boos worden. Als ik boos word als iemand zegt dat ik ‘gewoon jaloers’ ben dan weet ik genoeg. Dan is het waar. En niet een beetje waar. Dan is het heel erg waar. Dan ben ik ontzettend jaloers. Ik ben er achter gekomen door me te verplaatsen. Mezelf te verplaatsen in die ander waar ik me zo godsgruwelijk aan erger. Een motorrijder dus, op zijn motor. Het is druk, vol, file. En ik zit op een motor in plaats van in m’n auto. De auto’s kruipen voort, mijn motor rijdt. Ik ben op tijd op m’n bestemming, terwijl ik de automobilisten geërgerd ‘Ik ben wat later’ zie mimen. Ik voel me vrij, beweeglijk, onafhankelijk. De bestuurders zitten stuurs achter hun stuur. Ik kan doen waar ik zin in heb. Ik kan heen waar ik heen wil. Ik kan gaan en staan waar ik wil. En ik kom nog op tijd ook. King of the road. Ik voel me vrij.
Het is een wonderlijke ervaring die mij in een klap veel duidelijk maakt. Motorrijders doen wat ik eigenlijk zo graag wil. Me helemaal vrij voelen. Motorrijden betekent voor mij blijkbaar vrijheid. Omdat ik het op de een of andere manier misschien niet voor elkaar krijg om me echt helemaal vrij te voelen ben ik jaloers op mensen die dat in mijn beleving blijkbaar wel zijn. Natuurlijk heb ik geen idee of dat echt zo is. Of motorrijders zich echt vrij voelen. Misschien is het wel verschrikkelijk benauwd in zo’n motorpak. Of is om zo’n benzinetank geklemd zitten eigenlijk een heel krampachtige houding. En zou ik helemaal geen zin hebben om naar al die andere motorrijders te zwaaien omdat dat onder motorrijders schijnt te horen. Wie weet, maar daar gaat het niet om. Ik ben er achter dat mijn groeiende ergernis gewoon jaloezie is. Dat scheelt veel energie. Ik maak me sindsdien niet meer druk over motorrijders. Inderdaad, ze doen maar! En ik ook. Bezig met mijn eigen vrijheid. En die zit geloof ik van binnen.
Laatst bij het stoplicht maakte een motor een wheely, hij scheurde weg op zijn achterwiel. Bleef wel vijftig meter op een wiel rijden. Mooi gezicht.
‘Je kunt van een ander niet uitstaan wat je jezelf niet wilt toestaan.’
