Stop geen tijd in verloren zaken. En neem je verlies.
Maa 4 Nov 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Ego, Vergeving, Schaduw, Liefde, Overgave, Spiritualiteit, Verwachtingen, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Leed, Tevredenheid, Verantwoordelijkheid, Oordelen — Andre
Reacties (0)

stop-geen-tijd-in-verloren-zaken-en-neem-je-verlies.jpg

Weinig dingen zijn zo energieslurpend als bezig blijven met je verleden. Verleden waar je boos of verdrietig over bent. Terwijl je er niets meer aan kunt doen.

Want het is al gebeurd. Het zuigt je leeg. Zonder dat je het in de gaten hebt. Want het lijkt of je er energie van krijgt. Elke keer als je het weer boven haalt voel je iets door je lijf gaan.

Je kunt verslaafd raken aan het steeds weer naar boven halen. Het lijkt wel een ‘rush’, dat opgerakelde gevoel van boosheid of verdriet. Je omgeving zit er niet op te wachten. Die zijn na een tijdje wel klaar met je woede of weglachen, geklaag of stil verwijt.

Wat kun je doen? Accepteren. Wat iets anders is dan berusten. Accepteren is erkennen dat iets gebeurd is. In zijn volle omvang tot je door laten dringen dat dit in jouw leven heeft plaats gevonden. Beseffen dat er niets meer aan te doen valt. Het is gebeurd.

Pas na die erkenning is er ruimte voor iets nieuws. Dan kun je op nieuwe ideeën komen. Bijvoorbeeld hoe je met dit verlies kunt omgaan. Misschien ontdek je zelfs nog een lichtpuntje. Maar pas als je de tegenslag volledig hebt geaccepteerd.

Boze gedachten maken je geen leuker mens. Integendeel.
Vrij 18 Okt 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Vergeving, Schaduw, Liefde, Overgave, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Geluk, Oordelen — Andre
Reacties (0)

boze-gedachten-maken-je-geen-leuker-mens-integendeel.jpg

Boze mensen, wat moet je ermee. Maar de wereld loopt er vol mee. En zelf draag je ook je steentje bij aan de collectieve boosheid. Het begint vaak met je niet gezien of gehoord voelen. Of je niet vertrouwd voelen, niet serieus genomen, niet erkend.

Begrijpelijk dat je daar boos over bent. Maar boze gedachten gaan niets oplossen. Integendeel. Ze kunnen je probleem nog vergroten. Want de mensen om je heen ‘lezen’ je boze gedachten. Ze weten misschien nog wel beter dan jij dat je boos bent. Waardoor ze je misschien niet willen horen of zien. Of je niet vertrouwen, niet serieus nemen of niet erkennen. Wat bij jou weer oproept: ‘Zie je wel!’

Dan zit je in een cirkel waar je nauwelijks meer uitkomt. Tot je begrijpt wat je zelf oproept en creëert: je boze gedachten worden self fulfilling prophecies. En ze roepen bij anderen ook boze gedachten op. Dan is het eind zoek. Je kunt eruit komen. Door je bewust te worden van je boze gedachten. En je af te vragen: Wil ik zo boos zijn? Wil ik deze gedachten wel hebben?

Wie van zichzelf houdt heeft met niemand gedoe.
Woe 16 Okt 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Vergeving, Liefde, Verbinden, Overgave, Spiritualiteit, Ontroering, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Vertrouwen, Geluk, Tevredenheid, Verantwoordelijkheid, Spelen, Oordelen — Andre
Reacties (0)

wie-echt-van-zichzelf-houdt-heeft-geen-gedoe-met-anderen.jpg

Van jezelf houden. Wat is dat eigenlijk? Kan dat wel? Houden doe je toch van een ander? Er is toch iets of iemand nodig waarvan je houdt? Daar zit de doorgang. Jezelf kunnen ervaren als iets anders dan jij. Jij die dit nu leest bijvoorbeeld.

Wat helpt is van jezelf twee woorden maken. Je zelf. Jouw zelf. Het zelf van jou. Dan heb je een zelf. Dat zelf is wat anders is dan jij. Je kunt dat zelf ervaren als je kern. Dat zelf is degene die jij, diep van binnen, in wezen bent. Dan kun jij je verhouden tot dat zelf.

Je kunt het ook een hoofdletter geven, je Zelf. Dat maakt het je makkelijker om te onderscheiden tussen je dagelijkse ik en je grotere zelf. Jij en je Zelf. Die twee kunnen van elkaar houden. Jij kunt houden van wie je diep van binnen, in wezen bent – degene die jij belichaamt. En je weet hoe groot je in wezen bent, en je vermoedt waartoe je op je best in staat bent.

Andersom kan jouw wezen houden van degene die het bewoont en bezielt – jouw dagelijkse ik. Dan heb je een relatie met jezelf. Beter, dan heb jij een relatie met je Zelf. En jouw Zelf heeft een relatie met jou.

Dan kun je zomaar horen: ‘Dag lieverd, ik hou van jou!’ ‘Wie zegt dat nou?’ vraag je je eerst nog af. Tot je begrijpt, dat ben ik zelf! Dat is mijn Zelf dat ik daar hoor. Mijn Zelf houdt van mij, en ik houd van mijn Zelf. Een mooi stel.

En je krijgt een kadootje. Het gedoe met anderen wordt met de dag minder. Want je hebt geen anderen meer nodig om te horen: ‘Ik hou van jou’. En van de weeromstuit ga je merken dat anderen van jou houden. Want iemand die van zichzelf houdt is om van te houden. Want als je van jezelf houdt houd je vanzelf van anderen.

Sterker nog, aan de liefde die jij ontvangt kun je afmeten hoeveel liefde je geeft aan jezelf, en – vanzelf –aan anderen. ‘And in the end, the love you take, is equal to the love you make.’ The Beatles zongen het al.

Met dank aan God
Di 15 Okt 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Vergeving, Liefde, Verbinden, Spiritualiteit, Ontroering, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Vertrouwen, Geluk, Tevredenheid, Verantwoordelijkheid — Andre
Reacties (0)

‘Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten,’ dichtte Willem Kloos. Dat bracht meneer Petter ons bij op het Christelijk Lyceum in Veenendaal. Als leraar Nederlands moest hij het doceren (belangrijk, Tachtigers!), maar als leraar godsdienst was hij het er niet mee eens: hij vond het hoogmoedig en godslasterlijk.

Ik ben blij dat hij het toch vertelde, en zelfs groot op het bord krijtte: ‘Ik ben een god in het diepst van mijn gedachten’. Want het raakt voor mij de kern: we zijn allemaal een stukje God, en diep van binnen hebben we God bij ons. Of hoe je God ook wilt noemen. Met en grote G of een kleine g, het Al, het Eeuwige, Licht, Liefde of gewoon Iets.

In mijn beleving is God niet iets daarboven. Iets dat mij beziet. God komt niet van boven af, maar van binnen uit. Dat geeft direct een andere verhouding: niet hiërarchisch maar gelijkwaardig (wat iets anders is dan gelijk!). Hij zit mij niet te beoordelen, maar hij kijkt toe. En ik kan vragen of ie meedoet. Me openstellen voor hulp. En daar van genieten.

Met een god van binnen ben ik niet afhankelijk, en voel ik me niet machteloos. Met zo’n god kan ik kan me verbinden. En levend in die verbinding heb ik geen god daarboven nodig die mij okee vindt of vergeeft. Zo kan ik mezelf goed vinden zoals ik ben, en mezelf vergeven wat ik in mijn dommigheid uitspook. Dat geeft kracht en vertrouwen - in mijzelf, aan mijzelf. Dankzij die God daar diep van binnen.

Ooit iemand tegen gekomen die echt een klootzak was? Zeker weten?
Vrij 27 Sep 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Authenticiteit, Vergeving, Schaduw, Liefde, Verbinden, Overgave, Spiritualiteit, Ontroering, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Vertrouwen, Geluk, Leed, Oordelen — Andre
Reacties (0)

ooit-iemand-tegen-gekomen-die-echt-een-klootzak-was_.jpg

We zeggen het zo makkelijk. Wat een eikel! Wat een trut! En dan valt het nog mee. Oordelen, oordelen, oordelen. Vaak over mensen die we niet goed kennen. Want hoeveel mensen ken je nou echt? Echt goed?

Ken je jezelf wel? Weet je waartoe je zelf in staat bent? Zowel in positieve als in negatieve zin? Er zit zoveel in ons opgeborgen, aan moois en aan naars. Het mooiste kunnen we maar moeilijk geloven, het naarste denken we liever niet aan.

Vaak beperken we ons tot ophemelen of verguizen. Maar goede mensen zijn niet alleen goed. En slechte mensen niet alleen fout.

We hebben het allemaal in ons, goed en kwaad. Omdat we mensen zijn. Met een verhaal. Dat de meeste andere mensen niet kennen. Maar veel begrijpelijk maakt als je het wel zou kennen. Neem nou je eigen verhaal. Wat is jouw verhaal?

Oorlogen beginnen met oordelen (Vrede met jezelf)
Di 17 Sep 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Leiderschap, Inspiratie, Authenticiteit, Ego, Vergeving, Schaduw, Liefde, Verbinden, Overgave, Spiritualiteit, Ontroering, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Leed, Tevredenheid, Verantwoordelijkheid, Spelen, Oordelen — Andre
Reacties (4)

waterlelie2.jpg

Oorlogen beginnen met oordelen
In het klein en in te groot
Thuis en op het werk
In de polder en in Syrië
De vraag is niet: Hoe stop je oorlog?
De vraag is: Hoe stop je met oordelen?

Maar wat als die oordelen dan ook nog projecties zijn?
Projecties van oordelen – die je onbewust over jezelf hebt?
Die je naar buiten knalt omdat ze te erg zijn om over jezelf te hebben?

Dan helpt naar binnen kijken
Maar hoe doe je dat als je denkt…
Dat het allemaal komt door daar buiten?
Door ‘hullie’, iedereen die jou kwaad wil doen?

Wat dan nog helpt is tot stilstand komen
Niet meer verder kunnen, je gevloerd voelen
Of je helemaal lens schrikken, en verbijsterd zijn
En in die kwetsbaarheid zien wat er werkelijk gaande is

Gaan begrijpen dat wat je denkt te zien allemaal over jezelf gaat
En dat je er alleen maar uitkomt als je jezelf onder ogen ziet
In de spiegel kijkt en begrijpt dat je goed bent zoals je bent

Dat je niet over het hoofd gezien, of niet gehoord wordt
Dat niemand boos op je is, dat je niemand teleurstelt
Dat aanval en verdediging niet meer nodig zijn
Dat oordelen je niet verder brengen
Integendeel

Oordelen brengen je waar je niet wilt zijn:
In oorlog, op zijn best gewapende vrede
En op een dag trek je het niet meer
Is het op, en voel je je kwetsbaar
Gek genoeg precies wat nodig is

Dan kun je de moed vinden om jezelf te laten zien
Zonder je pantser, ongewapend – dit ben ik
Je overgevend, met een witte vlag
Dat is doodeng
Maar het is de enige weg naar vrede
Vrede met jezelf – en houden van jezelf
En dan volgt de rest, de anderen… vanzelf

Er is niets aan de hand (Genieten)
Maa 18 Mrt 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Ego, Vergeving, Liefde, Overgave, Spiritualiteit, Ontroering, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Tevredenheid, Spelen, Oordelen — Andre
Reacties (0)

‘Hoe gaat het?’, vraagt hij als ‘ie me een knuffel geeft. Hij is volop aan het genieten.

‘Het is goed,’ zeg ik. ‘Want eigenlijk is er helemaal niets aan de hand.’

‘Precies!,’ roept ‘ie. ‘Dat is het, er is niets aan de hand! Dus geniet! Dat is wat ik van jou geleerd heb, genieten!’

‘Dus ik leer nu van jou… wat jíj van míj geleerd hebt? Genieten?! Dan ben jíj nu mijn vader!’

Mijn kind legt mij het leven uit. En ik geniet.

Vraag (Samen)
Di 26 Feb 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Ego, Vergeving, Schaduw, Liefde, Verbinden, Overgave, Spiritualiteit, Ontroering, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Tevredenheid, Verantwoordelijkheid, Oordelen — Andre
Reacties (0)

Laatst zag ik ze weer staan

Vullen ze elkaar aan, of

doen ze elkaar tekort?

Kom er maar eens uit -

er is geen waarheid…

Schok (Verwachtingen)
Zon 27 Jan 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Creatviteit, Ego, Vergeving, Schaduw, Liefde, Overgave, Spiritualiteit, Ontroering, Verwachtingen, Verlichting, Vrijheid, Rust, Ruimte, Crisis, Vertrouwen, Geluk, Leed, Spelen, Oordelen — Andre
Reacties (0)

We komen de berg afgelopen. Vanuit het bos door de alpenwei. Herkauwende koeien om ons heen. We dalen af naar het dorp. Over het pad hangt een metalen draad. Om de koeien boven te houden.

Per ongeluk raakt hij de draad aan. Je ziet z’n hele lijf schrikken. De schrik staat op z’n gezicht. Maar er staat geen stroom op de draad. Het is gewoon ijzerdraad, geen schrikdraad. Hij dacht: Een schok! En hij schrok.

Ooit raakte hij schrikdraad aan en kreeg een heftige schok. ‘Ook al is er nu geen schok, ik voel wel de schrik in mijn lijf. Ik verwachtte een schok, en ik voelde een schok.’ Z’n verwachtingen houden z’n schrik levend.

Schappelijke mensen (Passe Partout)
Di 8 Jan 2013 - Geplaatst onder: Zingeving, Bewustwording, Inspiratie, Authenticiteit, Vergeving, Toeval, Verwachtingen, Vrijheid, Rust, Ruimte, Vertrouwen, Geluk, Tevredenheid, Verantwoordelijkheid, Spelen — Andre
Reactie (1)

solleveld

‘Ben je wel eens in Solleveld wezen wandelen,’ vroeg ze. Een natuurgebied van de Haagse waterleidingsmaatschappij. De naam wel eens gehoord, maar ik wist niet waar het lag. Op Google Earth ontdek ik het, vlak bij Monster. Dan schiet me te binnen waar ik de naam van ken. Achterop mijn passe partout voor de duinen van Kijfhoek en Bierlap (in Meijendel) wordt als derde gebied ook Solleveld genoemd. Da’s mooi, denk ik. Kan ik daar ook mee naar binnen. Nu de ingang nog vinden.

Vroeg op Tweede Kerstdag scheen de zon, en ik naar de watertoren van Monster. Daar is wel een ingang van het duinwaterbedrijf, maar niet van het natuurgebied. Aangebeld bij mensen die onder de toren wonen. Een vriendelijke meneer wijst me de weg: terugrijden, naar een draaihek, kan niet missen: naast een huisje met een rieten dak, dan doorlopen tot achter het Hyacinthenbos. Het begint al een sprookje te lijken: een bos vol bollen, bij een huisje met een rieten dak, in de buurt van Monster. Nu nog een pratend schaap. Na nog een paar keer naar de bekende weg vragen (‘Loop maar achter ons aan’) beland ik bij de goed verstopte ingang.

Ik kijk m’n ogen uit, het lijkt of ik in Drente ben beland. IJle berken, een heideveld, ijslands mos. En dat op een halfuurtje van huis. Kom vriendelijke mensen tegen die ik vertel dat ik m’n ogen uitkijk, en ze vragen of ik wel een kaart heb. Jaja, een passe partout van Dunea – ik ga vaak naar Kijfhoek en Bierlap, en nu heb ik eindelijk Solleveld ontdekt! Nou gelukkig maar, zeggen ze, anders krijg je een dikke boete. En wees maar zuinig op die kaart, want hij is erg gewild – er is een wachtlijst om er een te kunnen krijgen. Zo, nu voel ik me helemaal een geluksvogel.

Uren later, net voor ik de duinen weer uit ga, zie ik een blauw busje het pad opdraaien. Hij blijft daar rustig staan. Dunea lees ik op de zijkant. Ik loop er naar toe en zeg tegen de vriendelijk ogende bestuurder in het groene pak dat ik zo ontzettend loop te genieten. Dat kan de boswachter zich helemaal voorstellen. ‘Wat een prachtig gebied, ik wist helemaal niet dat het bestond. Ja, wel eens achterop m’n kaart de naam gezien, maar verder niet. Wilt u die kaart trouwens even zien?’, ratel ik verder. ‘Ja graag,’ zegt hij in alle rust. Hij bekijkt de kaart lang en aandachtig, voor en achter. ‘Jaja… Dit komt wel eens voor. Dit is geen geldig passe partout voor dit gebied.’ ‘Huh?!,’ zeg ik. ‘Maar achterop staat Solleveld toch genoemd?’ ‘Ja, dat klopt, maar voorop niet – en daar gaat het om.’

Ik had de voorkant van m’n passe partout nog nooit goed bekeken. Ja, wel de foto van een vos, niet de tekst. En daar staat toch duidelijk over de buik van die vos geprint: Kijkhoek / Bierlap. Niks Solleveld. ‘Ik ben dus in overtreding,’ zeg ik zo opgewekt mogelijk. De boswachter kijkt me door z’n ronde gouden brilletje indringend aan en vergewist zich ervan dat ik het nu wel snap. Ik beloof dat ik me er niet meer zonder geldige kaart zal vertonen en er snel eentje aan ga schaffen. Hij vertelt me nog dat we op een heuse Romeinse weg staan en dat dit duizenden jaren oude, afgevlakte duinen zijn, inmiddels verstoven over Den Haag. Thuis zegt een van de kinderen: ‘Als je tevoren die kaart goed gelezen had, wist je nu niet hoe mooi het er is.’

Direct na Nieuwjaar bel ik het Zuid-Hollands Landschap. Ik vertel de vriendelijke mevrouw aan de telefoon over de vriendelijke boswachter en zij vindt ook dat ik geluk gehad heb. Ze zet me op de wachtlijst: ‘Kan nog wel even duren hoor!’ Wie schetst m’n verbazing als ik twee dagen later een passe partout in mijn bus vind. Met handgeschreven op de achterkant: ‘VEEL WANDELPLEZIER KOMEND WEEKEND!’